آفتاب ما به زير ابر ها افتاده است نامه اي تقدير بر دست بلا افتاده است دفتر گلزار را روزي که بلبل مي سرود حسرتا امروز زير دست و پا افتاده است بال پرواز هماي آرزو بشکسته است کاروان گمراه و منزل ناکجا افتاده استخاطر آسوده در افسانه ها بايد که جست لقمه اي نان از کف شاه و گدا افتاده استشيون زنجير استبد...

 اي گيتي فروز اي نور ديدگانم مقامت چنان بلند افتادست که زير سايه خدا مي بينمتو هنگاميکه روي لوح عرش نوشتند فرشته گان نام محمد "ص" را، از آن روز روشني علم گسترد به پهناي آسمانو پس از آنکه فرستاد خدا معلمي بر زمين،گيتي بشد روشن از نامتاي ابر که تشنه گان علم را از باران دانش سيراب کرده يياسمت چقدر مقدس...

 آنان که از گوهر اصالت و جوهر شرافت تهي‌اند، اگر هزار جامه‌ي فضل و فرزانگي بر تن کبر بلنداي جبروت و اقتدار جلوس نمايند،يا خزائن عالم را به چنگ آورند، از زندان طينتِ خويش گريزي نخواهند يافت. عظمت را نه به جلال و شکوه مي‌توان سنجيد،نه به زخارف دنيا، و نه به علمي که در کوره‌ راه‌ هاي دنائت، آتش‌افروز ش...

از غبار خاک تا افلاک عشق: در پهنه‌ي بي‌انتها و سکوت ژرف آفرينش، آن دم که انسان چشمان جان را از خواب فراموشي مي‌گشايد و پرده‌هاي سنگين غفلت را يکي‌يکي از آيينه‌ي دل مي‌زدايد، نسيمي از عالم قدس بر باغ جانش مي‌وزد و افق‌هاي ناديده، پيش چشم دل، گشوده مي‌گردد. در آن لحظه‌ي ناب، انسان درمي‌يابد که وجودش ب...

Sometimes, moments take shape in our lives that stay with us like a shadow until the end of our days. Moments that ca ot be forgotten, nor escaped from repeating. This is a glimpse of a memory that, even after many years, still carries with it the scent of dust, gunpowder, and the compassion of a st...

آفتاب ما به زیر ابر ها افتاده است  نامه ای تقدیر بر دست بلا افتاده است  دفتر گلزار را روزی که بلبل می سرود  حسرتا امروز زیر دست و پا افتاده است  بال پرواز همای آرزو بشکسته است  کاروان گمراه و منزل ناکجا افتاده است خاطر آسوده در افسانه ها باید که جست  لقمه ای نان از کف شاه و گدا افتاده است شیون زنجیر...

از دلِ ما کسی خبر دارد که غم و دردی بیشتر دارد شهدِ این زندگی سم آلود است کسی داند که او شکر دارد جز خدا هر که را بود دلدار آسمانم به خود قمر دارد است دنیایی دون دنی پرور آدم است آنکه سیم و زر دارد در به در هر کجا بود بسیار دوستی کن به آنکه در دارد نسخه های طبیب بی اثر است عاشقی داروی دگر دارد پول و...

دلِ را که مه چهره مولا شود زند شهپر و همچو عنقا شود ز سعی عرق ریز شبنم به باغ گلابِ محبت چو مینا شود کند صبر آغاز و انجامِ کار جمعِ قطره امواج دریا شود لبِ باده پر نوشِ لعلین یار سخن گوید و نشئه معنا شود بلند گر شود دامن مبهمی جهان یکجهان رفته رسوا شود ز هوشیارِ این گیتی نه آید وفا بگردم که دیوانه پ...

رند و عیارِ زمان و سرخوش و آزاده باش دستگیر مستمند و مردمان ساده باش مجلس نیکو کسان بنشین و بشنو اختلات دور از نامردمان مفسد و بد زاده باش قاف افکارت ببر تا عرش بی پایان عشق با تواضع در قدوم اهل دانش جاده باش پرسه زن همچون نسیم همدلی در بزم یار آبرو و عزت معشوقه ای دلداده باش پاک بازی کن تو دور حیات...

ای خان و بیک دبدبه و نان تان چه شد باغ و زمین و کرو فرو شان تان چه شد ای آنکه بود در همه عالم شکوه تان امروز نام و غیرتِ افغان تان چه شد ای بام دار قلهای پامیر افتخار آن لاجورد و لعلِ بدخشان تان چه شد ای آنکه آتشین نفسِ شرق بوده اید آن وسعت کبیر خراسان تان چه شد ای آنکه اجنبی ز شما بود در هراس کوه پ...

گنجیم که ما بها نداریم راهیم که انتها نداریم زخم سر زخم ناعلاجیم در مانده ایم و دوا نداریم با آنکه شناسد هر که ما را در روز بد آشنا نداریم جا بر دل صخره ها گرفتیم راهی بدل شما نداریم هیهات که فصل نامرادیست ورنه سر مدعا نداریم بشکسته پریم و غصه بر دوش از بهر گریز پا نداریم یاران زمانه ناخرابات سودی ب...

در خزان آمدی و یار بهارم کردی قد بر افراشتی و آیینه دارم کردی گل فردوس برین را زدی بر جیب خیال عطر گیسو بفشاندی و شکارم کردی چون عروسان ختن دیدمت ای سرو چمن به جنونم زدی بی صبر و قرارم کردی نشئه ام ساختی و مستی دوچندانم شد ز خمار نگه ات باز خمارم کردی منی بی طاقت نادیده ای سرآسیمه به نظر بازی خود سح...

همچون پلنگ گشنه ای بیدادگر بیا چون آهویی رمیده ز دام سحر بیا من عاشقم دوا نکند بهر من اثر درمان درد عاشق شوریده سر بیا بر من بهار و تیره مه فرقی نمیکند ای چار فصل آرزوی دیده تر بیا با عطر لیموی بدنت تازه کن مرا در کام من چو لذت شیر و شکر بیا در جاده های دل شده ام چشم انتظار یکبار در تپشکده ام بی خبر...

  سنبله آمد به پایان گپ نزن آمد از نو ماه میزان گپ نزن روزگار است و هزاران حادثات پیش از آن گردی پشیمان گپ نزن از بری جمعیت خانه بدوش ناغلط از باد و باران گپ نزن عافیت جایش به آفت داده است زندگی باشد چو زندان گپ نزن آب و آتش کی شود باهم رفیق نزد بی وجدان ز وجدان گپ نزن موش دارد تاق و ایوان جهان چارس...

به سختي هاي جهان دست و پا زنيم دريغيکي نگفت چه خدمت کنم رفيق بگو احمد محمود امپراطور  

بر باد کرده ژاله گل ارغوان ماپر بسته است شوق طرب از روان ما تیغ دو دم به جان رگ عشق میزندبیدادگر شد از چه سبب باغبان ما خود کن قیاس پی به هدف بردن محالرو بر قفا نمود خر کاروان ما دل پر ز گفته و عمل از پا فتاده استشاهین این دو کفه شده چون کمان ما در سرزمین معنویت ره نیافتیماز بس شقی است ذهنیت ناجوان ...

ای بیوفایی بدخو آخر وفا نکردی آنچه به غیر کردی بر آشنا نکردیاین شهر پر ز آدم باشد هزار افسوساما تو نیک و بد را از هم جدا نکردی در مجلس رقیبان رفتی و گفتمت خیرگفتن ز من شنیدی چون چرا نکردیسگ هم نمیدهد پارس بر روی ناجوانمردآخر کمی چه داری سفله رها نکردیصدبار آمدم من در پشت بارگاهت یکبار هم بسویم امری ...

آتش ما چو نورِ خورشيد استباد و باران نمي‌کند خاموش احمد محمود امپراطور

دو سه بار ديدم وليکن چه سود نشد فرصتي تا بغل گيرمش احمد محمود امپراطور

جوهر ماتيکان احساسم قصه‌ي بوي پيرهن دارداحمد محمود امپراطور