حکایت بلند فرومایگان: از اوج وهم تا حضیض نابودی

آنان که از گوهر اصالت و جوهر شرافت تهي‌اند، اگر هزار جامه‌ي فضل و فرزانگي بر تن ک

بر بلنداي جبروت و اقتدار جلوس نمايند،

يا خزائن عالم را به چنگ آورند، از زندان طينتِ خويش گريزي نخواهند يافت.

 عظمت را نه به جلال و شکوه مي‌توان سنجيد،

نه به زخارف دنيا، و نه به علمي که در کوره‌ راه‌ هاي دنائت، آتش‌افروز شرارت گردد.

 شکوه راستين، در بلندي همت، صلابت انديشه و طهارت جان نهفته است، نه در زرق‌ و برقِ قدرتي که بر دوش وهم و تزوير استوار باشد.

فرومايگان، چنان ماران زهرآلودند که اگر به سندس و استبرق پيچيده شوند، از نيشِ ذاتي‌ شان کاسته نخواهد شد. 

اگر بر سريرِ سلطه تکيه زنند، عدالت را به مذبح خودکامگي مي‌برند؛ اگر به زر و سيم دست يابند، آن را جز در مسير تباهي و تبه‌کاري صرف نمي‌کنند؛ و اگر به علم آراسته گردند، از آن شمشيري براي فريب و مکر مي‌سازند. 

اينان نه طلايه‌ داران فضيلت‌اند، نه پيشاهنگان معرفت، که در سايه‌ي حيله و ريا، شالوده‌ي اخلاق را سست مي‌کنند و خرمن ارزش‌هاي انساني را به تند باد هلاکت مي‌سپارند.

حضور چنين عناصر تباه‌ سرشت در پيکره‌ي اجتماع، همچون طوفاني است که اساس انسانيت را در هم مي‌شکند و خرابه‌اي از اميد و آرزو بر جاي مي‌نهد. 

هرچه بر گستره‌ي قدرتشان افزوده شود، دامنه‌ي فساد و

دهشت‌افکني‌ شان ژرف‌تر خواهد شد.

 نه مرهمي بر زخم‌هاي عميق بشري‌اند، نه فروغي در ظلماتِ اندوه، که چنان سايه‌ هاي وهم و نکبت، روشني را مي‌ بلعند و تيرگي مي‌ پراکنند.

اما تاريخ، اين داور بي‌طرف و حقيقت‌گويِ روزگاران، همواره شهادت داده است که نه تاجِ سلطنت، خسيسان را به بزرگي مي‌رساند، نه سيم و زري که در چنگال آزمندي فشرده شود، اصالت مي‌آفريند، و نه قدرتي که بر ويرانه‌ي تقوا بنا گردد، دوام مي‌يابد. 

آنان که از گوهرِ عزت و بلنداي همت محروم‌ اند، هرچه گرد آورند، جز باري گران بر دوش انسانيت نخواهند افزود، و سرانجام، در گردابي که از حرص، تزوير و ستم گسترده‌اند، خويشتن را خواهند بلعيد.

 و اين است فرجامِ محتومِ آنان که بر بستر نخوت و شرارت، بناي اقتدار خويش نهاده‌اند.

با مهر و آزادي..

شاعر و نويسنده: احمد محمود امپراطور 

حوت 1403 خورشيدي