عیــد آمد؛ شــــال و دستارت مبارکیخــن دوزی و پیـــــــزارت مبارکبچشمانت کشیـــــدی توتیــــــــــا راخمــــــار و رنــگ دیـدارت مبارکدو دستت باشد همچون غنچه ی گلحنــــــا و نقــــــش گلــدارت مبارکهـــــــزاران همچو من دیوانه داریشــــکر هستـــــن خریدارت مبارکبده عیــــــدانه ام با فطــــــــر ر

هرجا که چشم بستم روي تو مجسم شد امپراطور

زخم که خورده ايم ز عشق تو در جگر بعــــد از وفــــات خاک کنـــــد التيام ما امپراطور

پيمان که با پيمانه زدن بسته شود بي ترديد با رفتن جلوه اي خمار به پشيماني انجامد.امپراطور

آتش کشیــــــده اند بســــــــــرم یکهزار باربا غـــــــم گرفتـــــــه اند خبرم یکهزار باردر ملکِ دلبـــــــرانه زدن تخــــــم کینه رابــــر بـــــاد داده انــــد ثمــــرم یکهزار بارشامم سیاه و، بخت نگون، روزگـــــار تلخدارم امیـــــــــد و مفتخــــــــرم یکهزار بارهر روز میتپــم بســر خاک و خون خ

يکبار مــرد همت خود باش و مــرد ميـر در پيش چشم سفله ي دوران زبون مباش امپراطور

در سر زمين که افکار بزرگانش از باتلاق تعصب و افراطيت آب بخورد، حفظ يک ملت واحد عبور از مرز چندين سال خواهد بود. امپراطور

آيـــا رسيــــدن من و تـــو اتفاق بود ياکه شروع غصه و دردي فراق بودامپراطور

مــــا همـــــان گم شدگانیـــــــم که پیدا بودیمقطــــــره ی اشــک ولــی در دل دریا بودیماز گلستـــــانِ ادبــــگاهی سخن گــــل چیدیمعاشــق و شیفتــــــه ی نـــرگس شهلا بودیمپیش معشوقه ی خود نقش هنــــر می بستیمجوهـــری نا شـــــکنی عالـــــــــم بالا بودیمغنچه سان در ورق سینه ی خود سوخته ایمنالـــ

اگر آن شوخ بی پـروا نمی بود دلِ غم دیــده ام تـــنها نمی بود نمی گشتم به شهرِ عشق رسوااگر ســــروِ قدش زیبا نمی بود----------------------------امپراطور

ای ناز دانه ســــــــروِ خرامان کجا شدیای تحفـــــه ی محبتِ یـــزدان کجا شدیدر آتش است این جـــــگرِ داغ دیــــده امای داروی ترحــــم و درمـــان کجا شدیچون یوسفـــی شکستـــــه دل کنج تهمتمای نقش تــازیــــانه ی زنــدان کجا شدیدر شهـر و کوه پایـــه مرا جا نمی دهندای گرمـــــی محبــت و احسان کجا شدیای

افتخــــــارات چــه، آزادي کجــا، صلح کـــدام جمع شان جمع کني پاره ي از سرگين نيستامپراطور

غیـــــری انسانیت و عشق دگــــر آیین نیستآنچــــــه را می نگری درد بود تسکین نیستغصــــه بسیار و غـــم هجـــــر ندارد پایــــاناین همـــــه معالجـــه و دارو بجز تلقین نیستشهر پر حادثــــــه و خلق پــــر از مکر و ریاتن و تن پوش گناه چـهره ی ما غمگین نیستپست و بی باک، مقامـــــاتِ بلند رتبه ی ملکظــ

خـون از تنِ زخمـــی وطن میباردفریاد و فغان ز، مرد و زن میباردای بیخبـران به شهر کابل امروزخاکستــــر و، آتش و، کفن میبارد------------------------------امپراطور

کابل به غــم و غصه گرفتار شدهدر ماتـــــم شهر خود عزادار شدهاز آتش جنگ و فتنه ی مزدورانکابل همــه جا سر خط اخبار شده-----------------------------امپراطور

آزادي به زير لگد هاي وحشتي ترين موجوداتِ ميمردکه به نام انسان اند.امپراطور

دوستان عزيز و صاحبدل پارچه مخمس را که بر غزل حضرت بيدل رح سروده بودم به دکلمه گرفتم. خواستم از اين دريچه تقديم شما سروران ارزشمند نمايم اميد مورد توجه تان قرار گيرد. با مهر

ترا به گرميء يک آفتاب مي خواهمترا چو نشهء تنگ شراب مي خواهمترا به وسعت يکدل اُميــــد مي طلبمترا به پاکـي امــــواجِ آب مي خواهم--------------------------------امپراطور

نباشد غيــر اشک و ناله، لبخندِ که من دارم بدردِ دل نمي ماند هميــــن دردِ که من دارم در آتش سوختــم در آب غرق موج ها گشتم ندانم غيري غفلت چيست ترفندِ که من دارم هـــــــــــوا دارد سرِ سودا پرستِ تن پريشانم غــــم مستقبل و ماضيست پيوندِ که من دارم جـ